Blog: We moeten je iets vertellen...

"Na het verlies van Aimée had de wereld voor mij stil mogen blijven staan. Het is intens en hard dat iedereen in volle vaart doorgaat, terwijl onze wereld stil staat. Welkom in deze nieuwe donkere wereld die omgeven is met enorm verdriet, verlies en bovenal diepe rouw." 
 
"Sinds het overlijden van Aimée, op 7 januari 2017, wil ik zo snel mogelijk weer zwanger worden. Het idee dat, als je van het paard valt moet je er direct weer op, anders blijf voor altijd bang. Toen ik daarop in april dit jaar weer een positieve test in handen kreeg, maakte mijn hart een sprongetje. Maar het proces van weer zwanger raken heeft helaas niets romantisch meer. Deze keer is het in een miskraam geeindigd en dat doet weer zoveel pijn."
"Opgestapeld verdriet lijkt het wel." 
 
"Als ik later in de tuin zit met mijn zwager en schoonzus, terwijl hun zoontje van bijna twee jaar druk in de weer is met de vintage automobiel van Aimée, stel ik toch de vraag; zijn jullie al bezig met een tweede? Ik weet het antwoord eigenlijk al, maar ben bang voor de harde realiteit dat zij mij “voor” zullen zijn en een tweede levend kindje zullen mogen verwelkomen. De paniek slaat toe, wat als zij eerder zijn? Hoe ga ik dat emotioneel verwerken? Kan ik dat wel? Duizend vragen komen naar boven, maar ik stel er niet een hardop."
 
"Drie weken later zegt mijn vriend timide; wil je weten wie er zwanger zijn? Daar komt het; hartkloppingen, zenuwachtig, verdriet. Mijn broer en zijn vriendin, zegt hij zachtjes, omdat hij waarschijnlijk weet dat het mij raakt. Ik bel mijn andere schoonzusje: "Lieve Tess, ik weet niet hoe ik je dit moet zeggen, maar ook wij zijn zwanger en we zijn uitgerekend op de uitgerekende datum van Aimée, maar dan een jaar later." BAM!  Oké, ik moet zuchten..."
"Welke vreemde grappen haalt de wereld uit met me?"

"Ik ga douchen en lig een uur ontroostbaar snikkend op de grond en roep om Aimée. En realiseer me dan, ook ik heb een gezonde dochter gekregen afgelopen januari. Ze was prachtig, ik ben trots op haar en geen enkel kind zal ooit aan haar tippen."
"Want ze is van mij, van ons. Ook ik ben moeder geworden."
- Door: Tess Daalhuizen
Tess Daalhuizen is moeder van Aimée* en eigenaresse van een vijftal kinderdagverblijven in Utrecht en omgeving. Ze woont sinds kort met haar partner in de Bilt, na jaren in het centrum van Utrecht te hebben gewoond. Op 7 januari 2017 overleed haar dochtertje, een aantal dagen voor de uitgerekende datum, in haar buik aan een navelstreng omstrengeling.

Deel dit artikel