Gedicht voor haar dochter Liv van Suzan Hilhorst

Voor Liv, 1 oktober 2015 - 13 oktober 2015

Kan ik spreken van afwezigheid,
als verder alles hier, 
behalve dan jouw lichaam,
in de dingen is geklommen.
Gewend is dus de leegte,
als ogen aan het donker,
zodat traag maar zelfverzekerd,
het leven wederkeert.
Nu zie ik al contouren,
de bank, de tafel en de stoel,
en daarbuiten door het raam,
de tuin, de stoep, de lucht.
Niet meer tasten, niet meer zoeken,
bewust loop ik, en snel,
omsluit met beide handen teder,
jouw glimlach in mijn hoofd.
En kijk, ik zie steeds beter,
de tijd die kussend helpt,
alleen maar wachten, kijken, wachten,
tot alles helder schijnt.
Zwart wordt lichter, grijzer, wit,
ik ga zitten en ik zie, 
je wordt een deken over alles,
flinterdun, maar stralend echt.
Auteur: Suzan Hilhorst
Boek: Sara & Liv
Uitgeverij: Hollands Diep

Koop bij bol.com 

Deel dit artikel