Blog: een bankje voor Joep

Naast alle dingen die over ons heen kwamen denderen, na het sterven van Joep, kwamen wij er achter dat we niets konden en wilden met de tradities van onze families rondom sterven en begraven. We hadden geen rituelen en gebruiken waar we steun en troost aan hadden. Daarom hebben we toen zo goed en kwaad als het ging, zelf gekozen voor een eigen manier om dat vorm te geven. We wilden zoveel mogelijk zelf doen.

Zo timmerde Ed met mijn vader het kistje en bekleedde ik het. We schreven de rouwkaart en kopieerden die, brachten een bos bloemen naar het verplegend personeel van de kraamafdeling en regelden de crematie. Onze oudste dochter, toen 18 maanden, in haar stoeltje en Joep in zijn kistje op de achterbank van de auto. Bij het crematorium de achteringang genomen en zelf het kistje in de oven gezet, zelf de oven aan gezet…
 
En  omdat Joep's as niet boven zee uitgestrooid kon worden, hadden we vrede met de plek onder de kastanjeboom op het strooiveld.
Zo gingen er jaren voorbij.  

We merkten dat we geen verbinding voelden met de begraafplaats of het strooiveld.( Ik zie de kinderen nog griezelend, op de tenen, om de hopen as heenlopen) Dat was voor ons niet de plek om aan Joep te verbinden. We wilden wat anders maar wisten niet wat. Totdat we in Engeland kwamen en ontdekten dat ze daar banken in parken en op andere mooie plekken neerzetten, om mensen te herdenken. We keken elkaar aan en dachten hetzelfde; “Dat willen we ook voor onze Joep”.
De geschikte bank bleek een oude stationsbank uit Bali te zijn en een houtbewerker voelde zich vereerd de tekst erin te mogen zetten. We vonden de Engelse tekst zo mooi en treffend, dat we dat precies zo overgenomen hebben.
Joep is 26 jaar geleden geboren en gestorven, maar het bankje staat in onze tuin en wordt gewoon door ons gebruikt. Het is geen beladen plek, maar juist een hele fijne plek om te zijn. We zijn er blij mee.
 
Marjon
Moeder van Floor, Joep, Lotte en Cato

Deel dit artikel