Blog: Waarom een knuffel, kleding of doek kan troosten

Op 13 mei 2016 ben ik de trotste moeder geworden van Lars*, maar omdat hij ernstig zuurstoftekort had tijdens zijn geboorte hebben mijn vriend en ik een week later op 20 mei afscheid van hem moeten nemen op de neonatologieafdeling van het VU in Amsterdam.
We bleven achter met een leeg wiegje en een kast vol kleertjes.

Vaak deed ik de kledingkast van Lars open om zijn kledingstukken aan te raken, te ruiken (al had hij ze niet aan gehad) en tegen me aan te houden. Een vriendin van me tipte me dat ik er knuffels van kon maken, dat ik dat niet zelf bedacht had! Na enige tijd ben ik samen met mijn moeder van een aantal kleertjes van Lars knuffels gaan maken. Eerst een nijlpaard, want die stond op zijn geboortekaartje. Hier heb ik vele nachten mee geslapen en ook nu nog geregeld. Ik druk hem dan tegen mijn hart aan om de leegte wat op te vullen. Ik voel me dan iets minder alleen, want ook al is mijn vriend er, ik kan me soms zo ‘alleen’ voelen.

Inmiddels heb ik ook een beertje en een leeuwtje gemaakt van rompertjes van Lars. Hopelijk komen er ooit broertjes en zusjes van Lars en hoe mooi zou het zijn als zij met de knuffels gaan spelen, die gemaakt zijn van de kledingstukken van hun grote broer. Voor een lotgenootje heb ik een olifant gemaakt en die ligt ook geregeld in het bed van haar dochtertje van 4 jaar.

Op LoveLars zijn de knuffels nu te bestellen, want ik wil graag dat andere ouders die een kindje moeten missen ook de mogelijkheid hebben om zo een dierbare knuffel te hebben van een kledingstuk van hun kindje. De knuffel kan je leegte een klein beetje opvullen en je tranen opvangen.

In mijn webshop wil ik nog meer artikelen aanbieden die steun kunnen geven. Zoals beschilderde herinneringsschatkistjes waarin je allemaal spulletjes van je kindje in kunt bewaren en LED-lichtjes met naam die het grafje in de nacht kunnen verlichten. In de toekomst hoop ik verschillende artikelen aan te bieden, allemaal dingen waar ik zelf naar op zoek ben gegaan toen ik Lars verloor. Want tastbare herinneringen aan onze kindjes zijn zo belangrijk.

Ik merk dat ik er zelf kracht van krijg om dit voor iemand anders te kunnen doen. Ik hoop op deze manier steun te geven aan andere ouders, die het verlies van een kindje moeten dragen. Want we hebben het allemaal zo nodig, hopelijk kan dit een klein beetje helpen. 

Margriet, moeder van Lars*
- Door Margriet

www.lovelars.nl 

Deel dit artikel