Een plek voor je kindje; warm en vertrouwd bij TAP Dela

De keuze om Aimée na haar overlijden wel of niet mee naar huis te nemen was één de moeilijkste beslissingen waar Tess en haar vriend direct na haar overlijden mee geconfronteerd werden.

Tess: "Haar kamertje stond immers helemaal klaar, met een prachtig opgemaakt bedje dat tot haar zevende jaar mee zou kunnen omdat het uitschuifbaar was. En de wieg, waar mijn vriend nog in had gelegen als baby, was opnieuw gestoffeerd en stond vol verwachting aan het voeteneinde van ons bed. We hadden, na lang zoeken, een mooie commode op de kop getikt op een veiling en het commode kussen was na vele omzwervingen eindelijk op het juiste adres gearriveerd. "
Kortom; alles stond klaar om haar mee naar huis te nemen.

"Maar wat als je voor de keuze staat om niet je levende, maar overleden dochter mee naar huis te nemen? Nog nooit hadden we bij deze keuze stil gestaan. Zal onze prachtige kinderkamer dan net zo warm en welkom voelen? En wat als je weet dat je haar maar een paar nachtjes bij je mag hebben. Wordt je dan niet verscheurd als ouders wanneer je haar weer ‘af moet geven’?"

"Ook werd ons verteld dat Aimée thuis, minder lang “goed” zou blijven omdat een koelmatrasje in haar wiegje nou eenmaal niet zo goed koelt als een ijskast in een mortuarium. De conclusie was uiteindelijk; we gaan op zoek naar een uitvaartcentrum.

Nu kreeg ik direct kippenvel bij het idee van een kil en afstandelijk mortuarium waarin onze dochter uit een ijzeren treklade zou worden gehaald.

"Maar na lang nadenken bedacht ik dat op de rotonde in Bilthoven de statige villa ‘Essenburg’ dienst deed als uitvaartcentrum. Nu ben ik zelf voor enorm verweven met Bilthoven, omdat ik op de Kees Boeke een hele fijne schoolperiode heb doorgemaakt en als tiener menig nacht heb doorgehaald in de kroegen nabij het station. Dat mijn dochter daar ook haar eerste en laatste dagen zou doorbrengen vond ik dan ook een prettig idee."

"Zonder de locatie gezien te hebben besloten we Aimée, nadat ze terug kwam van de obductie, naar TAP Dela in Bilthoven te laten brengen. Daar werd ons verteld dat we altijd langs mochten komen om bij haar te zijn. Als we even een kwartiertje van tevoren zouden bellen, werd Aimée klaargezet voor ons.  Het gevoel wanneer je, minder dan 24 uur na de bevalling van je eerste kindje, voor de deur van een uitvaartcentrum staat om je dochter te bezoeken is met geen pen te beschrijven. Ik ga dan ook geen poging doen om dit onder woorden te brengen.  Wat ik wel kan proberen is uit te leggen hoe belangrijk een warme en persoonlijke ontvangst op zo’n moment is. Je weet namelijk dat je dochtertje, in haar kistje, achter de deur op je ligt te wachten. En je op deze week met haar de rest van je leven zal moeten teren. Je krijgt immers nooit meer de kans om haar nog een keer vast te houden, je krijgt haar nooit meer te zien.
Dit is het, hier moet je het mee doen. Na de crematie is ze weg...

"Nu denk ik dat het voor medewerkers van een uitvaartcentrum een enorme opgave moet zijn om ouders van een overleden baby te ontvangen. Ik had waarschijnlijk met trillende benen de deur open gedaan en vertelt dat ik het zo erg vond voor ze. Tot mijn grote verbazing is dit ook wat er gebeurde bij TAP Dela. Er was sprake van oprecht medeleven en geen zakelijke afstand, zoals ik had verwacht. Aimée lag klaar in en aparte kamer en vooraf werd ons uitgelegd wat we zouden kunnen verwachten wanneer we de deur zouden openen. Ze lag in haar houten kistje op een verhoging, er waren veel boeketten binnen gekomen, dus deze hadden ze om haar heen gezet. Ze legde uit dat ze alvast kaarsen hadden aangestoken en Aimée er goed uitzag. Ze hadden haar ingesmeerd met babyzalf zodat ze lekker rook en een mutsje opgedaan om de littekens van de obductie te verbloemen. Er werd ons uitgelegd dat ze iedere keer als we haar kwamen bezoeken, zouden vertellen of er veranderingen waren opgetreden in haar uiterlijk. Een overleden persoon gaat immers vrij snel achteruit en zeker bij een tere babyhuid, kon dit wat sneller gaan. Op deze manier zouden we iedere keer voorbereid de ruimte betreden. We waren vrij om haar op te pakken, te wiegen, met haar rond te lopen en als we vragen hadden dan stond er buiten de deur iemand op ons te wachten."

"Nu kan ik, na deze ervaring, niet vertellen of wij toevallig één van de beste uitvaartcentra van Nederland hebben getroffen. Wel weet ik dat de manier waarop onze eerste en laatste week met Aimée voor ons is verzorgd, een diepe buiging verdient. Hoe is het mogelijk om één van de meest traumatische en afschuwelijke ervaringen in een mensenleven toch een stuk warmte en genegenheid mee te geven? Het is knap dat zij dit voor elkaar krijgen. Wanneer hetzelfde lot je treft en je woont in de buurt van Utrecht/de Bilt/Bilthoven, dan wil ik deze plek iedereen aanraden. En met een beetje geluk (en dat staat al niet aan je zijde op dit moment, dus dit mag je gerust een handje helpen) krijg je uitvaartverzorgster Sanne Jacobs van Dela toegewezen."
- Door: Tess Daalhuizen

Meer info over TAP Dela, klik hier.

Deel dit artikel